می گسترم و مدام زیر لب زمزمه می کنم خیلی دوست دارم بهترینم

من می خواستم دستمو بزارم تو دستات ولی تو دستاتو کنار کشیدی...

من گفتم تو دنیا فقط تو رو دوست دارم   ولی باور نکردی چرا..

من گفتم بمون پیشم خیلی تنهام تو گفتی نمیشه      چرا... 

من گفتم تنها تکیه گاهم واسه تنهایی هام تویی ولی پشت گوش انداختی 

من گفتم عاشقتم ولی تو گفتی بهتر از من هست من گفتم چرا منو توی دلت راه نمیدی

به من گفتی لیاقت با تو بودن را ندارم

آخه چرااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

فقط اشک می تواند این دل شکسته منو آروم کند پس ای اشک من بیا مو یاری کن .

ای آنکه همیشه بیاد تو می سوزم    یاد من کن که همیشه بیاد تو میسوزم

ای اشک آهسته بریز که غممممممممم زیاد است

ای شمع آهسته بسوز که شبمممممممم دراز است

صداقت قلب منو تو دیدی باورت نشد         

اشکای غم رو گونه هام چکید و باورش نشد

گفتم اگه خدا خداست یه روز به حرفم میرسی

یه روز میاد دل خودت بشه گرفتار کسی           بی تو من می میرم

نیمه اول در انتظار نیمه دوم 

و نیمه دوم در حسرت نیمه اول

در قفس ماندم ولی صیاد آزادم نکرد         

آتش عشقت چنان از زندگی سیرم کرد     

آرزوی مرگ کردم مرگ هم یادم نکرد        

ای کاش من احساس بودم          احساس یک باران نمناک

احساس قلبی شکسته             احساس یک عمر گذشته

و چه طولانی است این شبهای بی ستاره جاده.

خدایا پس ستاره من در کدامین جاده است.

در پی ات حیران بگردم در غمت چون شمع بسوزم

                    ای خداااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا                                           

                 تو هم زهر جدایی را به تلخی میچشیدی

اگر جون من به مرگ آرزوها میرسیدی

                پشیمان میشدی از اینکه عشق رو آفریدی

اما گریه به من نیاموخت که چگونه زندگی کنم

تو نیز به من آموختی چگونه دوستت بدارم

اما به من نیاموختی چگونه فراموشت کنم

تو ببین غبار غم رو که نشسته بر نگاهم         اگه من نمردم از عشق تو بدون که روسیاهم

اگه عاشقی یه درده چه کسی این درد ندیده        تو بگو کدام عاشق رنج دوری ندیده

اگه عاشقی گناهه ما همه غرق گناهیم               میون این همه آدم یه غریب و بی پناهیم

تو ببین به جرمه عشقت پره پروازمو بستند        تو ندیدی منه مغرور چه بی صدا شکستم

        حس نوازش تو هنوز تو وجود  منه               گرمی خوب دستات منو آتیش میزنه

        رفتی تو از زندگیم انگار که یه خواب بودی     

       تو لحظه های عمرم افسوس که کمیاب  بودی

به دنبال یه رویا که هرگز دست نیافتنی بود  

می دونستم از  اول قلبم شکستنی بود

             رفته اون که همدم و همراه من بود             سخته رفتن بی تو با پاهای خسته

            وقتی رفتی نبض لحظه ای بیصدا شد         قامت من با شکستن آشنا شد

            وقتی رفتی در به روی غصه وا شد             قصه ی غم قصه ای بی انتها شد

           کاش میذاشتی سد رو شونم نازنینم         کاش می موندی ای امید آخرینم 

               باورم نمیشه هرگز این جدایی             باورم نمیشه رفتی که نیایی

              رفتی و تو گوش من زنگ صداته               همدم بودن من خاطره هاته

چشمهایم را میبندم تو می آیی و باز می کنم تو نیستی

            من می خواهم برای همیشه  بخوابم

              بی تو میباره اندوه غمها                           رنگ غروب تموم دنیا

             من آن شکوفه ی اندوهم                           کز شاخه های یاد تو می رویم

            شبها ترا به گوش ی تنهایی                       در یاد آشنای تو می جویم

            بر شانه شب من گریه کردم                       گفتم که بی تو پاییز دردم

            دلم گرفته  است گلکم                             بی تو من تنهاترینم   

           دلم گرفته یاس خونه ام رفت                      بی یاس من غروبی غم گرفته ام  

        بهت نمیگم  هر چی بخوای بهت میدم چون همه چیز من تویی

       اگه یه روز چشات پر اشک شد دنبال شونه ای گشتی تا گریه کنی

      صدام کن قول نمی دم اشکاتو پاک کنم  منم باهات گریه میکنم

      اگه دنبال مجسمه سکوتی گشتی تا سرش داد بزنی صدام کن قول میدم ساکت بمونم

      اگه دنبال خرابه ای گشتی تا نفرت رو در اون دفن کنی صدام کن قلب من تنها خرابه وجود توست

      اگه یه روز صدات کردم که بهت نیاز دارم بهم نگو کجایی فقط یه لحظه چشماتو ببند و بهم فکر کن.