آه یه لحظه آروم نداری

مثل زمستون تو حسرت بهاری باز عشقت خیمه زد رو خونم

باز یادت آتیش زد به آشیونم   باز بی تو یاید تنها بمونم

بیا سکوت لبهات هنوز حرمت خونست   پرنده دل من هنوز بی آشیونست

بیا پر از امید هنوز این دل خسته هنوز به پای چشمات پای عشقت نشسته

توی آسمون دنیا هر کسی ستاره داره چرا وقتی نوبت ماست آسمون جایی نداره  واسه من تنهایی درد درد هیچ کسی نداشتن هر گل پژمرده ای را تو کویر سینه کاشتن

دیگه باور کردم که باید تنها بمونم تا دم لحظه مردن شعر تنهایی بخونم

                                      عجب از محبت من که در او اثر ندارد

غلط است هر که گوید دل به دل راه دارد

                                 دل من ز غصه خون شد دل تو خبر ندارد