بغض پاییزی ابرم بغض یک غروب غمناک            شاهد شکستن من قطره بارون رو خاک
غربت هر چه غروب غم هر چه ابر دنیاست          کوله بار این غریبه جاده دربه ردی هاست
میون تنهای دنیا شده تنهایی نصیبم          کاش که بودی و میدیدی اینجا بی تو چه غریبم
 کاش میدونستی که بی تو مرگ تدریجی هستی    یاد تو تنها رفیق توی هوشیاری و مستی

من هوای گریه کردن تو صدای گریه من     یاور خوب و نجیبم بی تو من خیلی غریبم
بی تو هر لحظه یه قرن هر نفس زخم کشنده    تنها با گفتن اسمت رو لبام میشینه خنده
آخ که این فقط یه لحظه است بعد از اون های های گریه ست  جای هر آواز اینجا هر صدا صدای گریه ست
من هوای گریه کردن تو صدای گریه من     یاور خوب و نجیبم بی تو من خیلی غریبم

پریشانم و خسته به سوی یک ستاره آنچنان حیرت زده می نگرم که گویی:
هیچ ستاره ای تا بحال ندرخشیده و هیچ پروازی از هیچ کبوتر سراغ نگرفته است.
چرا ، از اینکه خبر باران را به باغات آینه آورده ام سرزنش ام میکنید من که کاری نکرده ام!
به فرض که در خواب این ستاره هم گریه ام گرفت.من که کاری نکرده ام!
فقط میان نامه هایی به خدا گلبرگی کنار گذاشته می بوسمت و بسیار گریسته ام.
برای پر سوختن پروانه ها شقایقها سرخی خود را به غروب نمی سپارند.
انگار که عشق هم در باور یک ستاره کابوسی بیش نبوده است.
ای کاش سکوت را می شد با فرزیادی در هم آمیخت و فریاد را در نفس رها کرد.
انگار که تمام ستاره ها برای فریاد کردن شقایقها زاده شده اند و تمام راز سفر، بازگشت به زاد روز شقایق هاست.

دیشب به آسمان خیالم نگاه کردم
در هر ستاره اش تو رو دیدم و از صدای باد نام تو را شنیدم
از باغچه قلبم گلی چیدم تا به تو تقدیم کنم اما ناگاه
ستاره های خیالم همچون باران بر زمین چکید و باد از حرکت ایستاد
به هر سو نگاه کردم تاریکی بود و سکوت و تنهایی
فقط من بودم و یاد و خاطره تو
من بودم و تنهاییم

خیلی وقت که احساس میکنم دلم داره زیر بار این همه غصه خورد میشه و از بین میره.

قلب مرا ميان غمت جا گذاشتي              تو در حريم غربت من پا گذاشتي